تجربه NDE در زمان زایمان

وقتی ۲۵ ساله بودم بعد از زایمان بچه دومم دچار خون‌ریزی شدیدی شدم. زایمان من بسیار سخت بود و ۱۸ ساعت طول کشیده بود. وقتی که پسرم بالاخره به‌دنیا آمد ما هر دو خرد و خسته بودیم. به من یک لباس بیمارستان پوشانده و من را تنها گذاشتند که کمی استراحت کنم. من که از این‌ خلوت و سکوت استقبال می‌کردم با خود فکر کردم که کمی بخوابم. ولی اول از بدنم تشکر کردم که توانسته بود در چنین زایمان مصیبت‌باری که به دست دکتری جوان و بی‌تجربه انجام گرفته بود دوام بیاورد. من برای پسر خردسالم دعا کردم که در این سفر به خارج از بدن من چنین کوبیده و اذیت شده بود، و سپاس‌گزار خدا بودم که از ما محافظت کرده بود و به من این استقامت و شهامت را داده بود که به‌صورت طبیعی و بدون استفاده از هیچ دارویی زایمانم را انجام دهم. من احساس توانایی و قوی‌تر بودن می‌کردم و احساس می‌کردم که کاری نیست که نتوانم انجام دهم.

من که دیگر رمقی برایم نمانده بود در جایم جنبیده و سعی کردم که موقعیت راحتی را برای خوابیدن پیدا کنم. ولی متوجه شدم ملافه توسط چیزی گرم و چسبناک به بدنم چسبیده‌ است. در سرم احساس سبکی می‌کردم و نمی‌توانستم بنشینم تا ببینم مشکل چیست. ناگهان یک احساس سرد و مورمور شدن در تمام بدنم منتشر شد، در حالی که جلوی چشمانم با نقاط نورانی رقصانی پر شد.

بعد از مدت کوتاهی یک پرستار به اتاق من آمده و تا به من نگاه کرد نگرانی را در چهره‌اش دیدم. او بلافاصله نبض من را اندازه گرفت. من دیدم که او دست من را گرفته و بالا برد ولی من نمی‌توانستم تماس او را حس کنم. سپس شنیدم که او فریاد زد «وضعیت آبی، این زن هیچ نبضی ندارد». من سعی کردم که با او حرف بزنم ولی متوجه شدم که نمی‌توانم هیچ صدایی به وجود بیاورم و نه دیگر می‌توانستم نفس بکشم. من ترسیده بودم و به‌شدت تقلا می‌کردم که به ریه‌هایم دستور تنفس بدهم، بدون این‌که فایده‌ای داشته باشد. بدن من در حال خاموش شدن بود و احساس شدید محبوس بودن در فضایی تنگ را داشتم. تمام حس‌های من یک به یک در حال خاموش شدن بودند.

من سر و صدای رفت و آمد کادر بیمارستان و داد و فریاد پزشکان و دستور‌های آن‌ها و حرکت دادن سریع دستگاه‌ها را در راهرو می‌شنیدم. این به ترس من می‌افزود، ولی من بسیار خسته بودم و دوست نداشتم آنچه آن‌ها می‌خواستند بر روی بدن من انجام دهند را دیده یا حس کنم. من دیگر به‌اندازه کافی سختی کشیده بودم.

آنجا بود که برایم روشن شد که مرگ بازدمی است که به دنبال آن دمی وجود ندارد، به همین سادگی. فکر نکنم هیچ وقت قدر تنفس خود که چیزی بود که همیشه بین زندگی و مرگ من ایستاده بود را دانسته بودم. ولی در آن لحظه ارزش واقعی هر نفس را فهمیدم. هر نفس که با توجه و کامل انجام شود روح الهی است که به شما فضل و موهبت می‌دهد. چقدر من این تنفس زندگی‌زا را چیز عادی و پیش پا افتاده‌ای به حساب می آوردم.

بیشتر از چند ثانیه طول نکشید که من از قسمت بالای سرم بیرون آمدم. در لحظه خارج شدن از سرم یک صدای «پاپ» (مانند وقتی که در یک بطری را ناگهان باز می‌کنید یا وقتی چیزی جا می‌افتد) را درون خود شنیدم. بلافاصله ترس من ناپدید شده و من نزدیک سقف اتاق بیمارستان به‌صورت معلق قرار گرفتم و به بدنم که روی تخت افتاده بود نگاه می‌کردم. من هیچ تعلق و وابستگی‌ به بدنم حس نمی‌کردم و تنها با کنجکاوی به آن می‌نگریستم. من کوچک جسته‌تر و متفاوت با آنچه پیش خود تصور می‌کردم به نظر می‌رسیدم. ما هیچ‌گاه خود را آن‌طور که دیگران ما را (از خارج) می‌بینند نمی‌بینیم، بلکه تنها همیشه عکس یا تصویر خود را در آینه دیده‌ایم. لحظه‌ای که من صورت خود را در رختخواب مرگ دیدم، نه صورتی که انعکاس تصویر من در یک آینه بود، برایم یک لحظه بیدار کننده بود.

دکترها و پرستاران به‌سرعت وارد اتاق می‌شدند ولی من حس کردم که دیگر علاقه‌ای به آنجا بودن ندارم و به سمت بالا و خارج از ساختمان بیمارستان و به سمت آسمان شب صعود کردم. من احساس آزادی و سبک‌باری می‌کردم و احساس می‌کردم که مجذوب حرکت به سمت ستارگان هستم. من متوجه شدم که می‌توانم (به‌راحتی) بالای درختان پرواز کرده و به خانه‌ام بروم و خانواده‌ام را ببینم. ولی علاقه و کشش من برای حرکت به سمت آسمان شب شدیدتر بود. می‌خواستم به سمت فضا اوج بگیرم و آزاد باشم.

متوجه شدم که من می‌توانم با سرعت فکر حرکت کنم. کافی بود که به حرکت به سمت بالا فکر کنم و بلافاصله شروع به صعود می‌کردم تا وقتی که فکرم را تغییر می‌دادم. این خارق‌العاده بود! مدتی طول کشید که (به این توانایی جدیدم) عادت کنم. احساس کردم که چطور باورهای قدیمی من، من را به‌شدت محدود کرده‌اند. متوجه شدم که افکار من آناً واقعیت (دنیای اطرافم) را شکل می‌دهند، پس بهتر است که افکارم روشن و واضح باشند.

من (در حالی که در فضا بودم) برگشته و به زمین نگاه کردم. او مانند جواهری که در فضا معلق باشد چه زیبا بود! من احساس کردم عاشق زمین هستم. در حقیقت من به زمین بیشتر احساس دل‌بستگی و اتصال می‌کردم تا به بدنم. من از این‌که زمین را ترک می‌کردم احساس دل‌تنگی می‌کردم و اکنون تازه معنی آن جمله که «زمین مادر ماست، و یک موجود زنده است» را می‌فهمیدم. من (در طول زندگی) آن‌چنان در خودم غرق بودم که هیچ‌وقت متوجه این نشده بودم.

سپس در حالی که فکر می‌کردم که در این موقعیت جدید چه‌کار کنم، شروع به دیدن زندگی‌ام کردم که در پیش رویم به نمایش درآمد، مانند یک فیلم هولوگرام. منظورم این است که من آن را به‌صورت سه بعدی می‌دیدم و تمام احساساتم نیز در این فرایند به‌کار گرفته شده بودند. من شاهد زندگی خود بودم، یک شاهد و قاضی بی‌طرف و عینی. منظورم این است که من احساسات تمام افرادی که نقشی در این صحنه‌ها داشتند را حس می‌کردم و دیدگاه یک‌یک آن‌ها را می‌دیدم، نه تنها دیدگاه خودخواهانه خودم را.

اولین صحنه‌ای که دیدم متعلق به وقتی بود که دو ساله بودم و من بچه همسایه‌مان را از روی تاب به پایین هل داده بودم. او در حالی که گریه می‌کرد به خانه بازگشت در حالی که من پیش خود احساس خوبی می‌کردم زیرا این تاب «مـــن» بود. در صحنه دیگر زمانی را دیدم که در کالج یک دانشجوی پسر در زمان کوتاهی به من شدیداً علاقه‌مند شده بود، زیرا فکر می‌کرد من کسی هستم که او همیشه در جستجوی او بوده است. ابراز علاقه شدید و شور و حرارت او من را ترساند و من هم بدون اینکه به او توضیحی بدهم او را ترک کردم. من قلب او را شکسته بودم و (اکنون) درد او را خود حس می‌کردم. در این مرور زندگی‌ام جنبه و زاویه دیگری را از این ماجرا می‌دیدم. با این‌که احساسم نسبت به او برای خودم روشن بود، با کتمان حقیقت (این احساس) از او من فقط خودم را گول زده بودم که با این کار به او ضربه نمی‌زنم. من از ترس روبرویی و تنش با او، خود را به گیجی و نامطمئن بودن زده بودم. به من نشان داده شد که این چقدر می‌تواند آسیب زننده باشد. مانند این‌که در میان یک آبگیر آرام سنگی را رها کنید. موج حاصل از آن ادامه خواهد یافت تا وقتی که به کناره آبگیر رسیده و به سمت داخل منعکس شود و با موج‌هایی که به سمت خارج در حرکت‌اند ترکیب گردد. ما حتی تصور نتایج آن در زندگی را نمی‌توانیم بکنیم.

وقتی که مرور زندگی من تمام شد من گیج بودم. با خود گفتم، صبر کن ببینم، چطور من حتی یک صحنه از کارهای خوبم را ندیدم؟ حتی یک بار که به کسی عشق و محبتی داده‌ یا از او دریافت کرده‌ام. صدایی به من گفت:

«عشقی که به دیگران داده‌ای و از آن‌ها دریافت کرده‌ای برای ابدیت متعلق به خود توست. تو تنها در مورد نقص‌ها و کاستی‌هایت پاسخ گویی، تمام آنچه که نکرده‌ای و یا نگفته‌ای».

آنچه دیدم به نظر منطقی می‌رسید. من تمام نقص‌ها و کاستی‌هایم را می‌دیدم. چرا کسی به من نگفته بود؟ (اگر می‌دانستم) می‌توانستم طور دیگر عمل کنم. همچنین به من تمام راه‌هایی که در زندگی می‌توانستم انتخاب کنم و انتخاب نکرده بودم نشان داده شدند. راه‌های زیادی در اختیار من بودند، بسیاری از آن‌ها مانند اتوبانی‌های پهن و بدون حد سرعت بودند که تقریباً بدون تلاش می‌توانستم در آن‌ها با سرعت پیشرفت کنم. همچنین مسیرهایی وجود داشتند که مانند جاده‌هایی که از میان یک جنگل عبور می‌کنند، پیچ و خم دار بوده و گاهی توقفگاه‌هایی در طول مسیر خود داشتند، اسرار آمیز و تاریک، و جذاب، برای اینکه نمی‌توان تصور کرد که این مسیرها به کجا ختم می‌شوند و چه ماجراهایی در طول آن‌ها در انتظار ماست.

بسیاری از اوقات ما این مسیرهای پیچ و خم دار را انتخاب می‌کنیم زیرا این الگویی است که خانواده (و جامعه) به ما القاء کرده‌اند. ما باور نداریم که لیاقت و استحقاق یک مسیر روشن و بدون زحمت را داریم، یا فکر می‌کنیم چنان مسیری برایمان کسل کننده و بدون ماجرا یا خیلی آشکار یا بدون چالش خواهد بود. همچنین ما می‌ترسیم که اگر مسیر مستقیم را انتخاب کنیم، خیلی زودتر از موعد به خدا خواهیم رسید و زندگی (و مسیر) ما تمام خواهد شد. باید بگویم که این نشان می‌دهد که اعتماد ما به خداوند قادر چقدر کم است و این یک روش است که ما با آن درد و سختی‌ها را برای خود طولانی‌تر می‌کنیم.

سپس به من زمان‌هایی نشان داده شدند که در آن‌ها فرشتگان با حضور خود مستقیماً به من کمک کرده بودند. آن‌ها در قالب انسان‌های متفاوتی حضور یافته بودند و من از این‌که هرگز متوجه (فرشته بودن) آن‌ها و قدرشناس وجود و کمک آن‌ها نشده بودم از دست خودم پریشان و ناراحت گشتم. من در بهت و حیرت بودم که تا چه حد من در طول زندگی به نسبت کوتاهم مورد عشق و محافظت قرار گرفته‌ام.

وقتی که 15 سالم بود، برای برداشتن یک کیست بزرگ در بیمارستان بستری بودم. عمل جراحی خوب پیش نرفت و وقتی بعد از عمل به دستشویی رفتم جای زخم عملم از هم باز شد و من با ترس درون بدن خودم را دیدم. من را دوباره بخیه کردند ولی عفونت وارد بدن من شده بود. مدتی بعد که روی تخت دراز کشیده بودم با خود آرزو کردم که می‌خواهم بمیرم. احساس می کردم که زندگی برایم تنها پر از درد بود. در آن موقع حضوری در تاریکی اتاق در کنار تختم حس کردم که تا صبح با من بود. صبحگاهان وقتی که خورشید بالا آمد و شعاع‌هایش به صورتم برخورد کرد، او گفت «دل (و ایمان) داشته باشد، تو هنوز بهترین‌های (زندگی‌ات را) ندیده‌ای» و سپس ناپدید شد. حال من بعد از آن شروع به بهبودی کرد.

در موردی دیگر وقتی که در کالج بودم، من برای سر زدن به خانواده در آخر هفته به ایالت دیگری رفته بودم ولی باید قبل از ساعت خاموشی به خوابگاه دانشجویی باز می‌گشتم. ولی در بازگشتم به شکل مسخره‌ای یک سری مشکلات یکی بعد از دیگری برایم به وجود آمد. بلیطم را گم کردم، پرواز تأخیر داشت، من گلو درد و یک تب شدید داشتم، و پولم هم تمام شده بود. وقتی به نیویورک رسیدم متوجه شدم که هزینه اتوبوس برای بازگشت به کالج از آنجا که بودم 19 دلار بود. من مستأصل و درمانده بودم که چطور به خوابگاه باز گردم. ناگهان مردی از میان مردمی که آنجا بودند به سمت من آمده و یک اسکناس بیست دلاری را در دست من گذاشت و گفت «به سلامت بازگرد». قبل از اینکه بتوانم حتی از او تشکر کنم او رفته بود. او یک فرشته بود. این‌ها تنها چند مثال از موارد زیادی بود که به من نشان داده شد. مدتی طول کشید تا بتوانم تمام آنچه به من نشان داده می‌شد را جذب کنم. احساس می‌کردم که قفل‌های من شکسته و (قلب) من را باز می‌کنند.

من دوباره با سرعت فکر شروع به حرکت کردم و خود را در حال نزدیک شدن به چیزی که مانند یک تونل بود یافتم. من که طبیعتاً کنجکاو و تا حدود زیادی محتاط هستم، (بااحتیاط) وارد مجرای ورودی تونل شدم. تونل به‌اندازه کافی بلند بود که بتوانم به درون آن قدم بزنم ولی به نظر با جلوتر رفتن تنگ‌تر می‌شد. رنگ آن تیره بود، چیزی بین قهوه‌ای، خاکستری، و صورتی تیره، و حسی لطیف داشت، مانند لمس کردن مخمل. من با کنجکاوی به کنکاش اطراف تونل مشغول شدم و وقتی که به انتهای آن نگریستم درخشنده‌ترین نوری را که تاکنون دیده بودم را دیدم. نور زنده بود. تجسم کنید که یک توده برف خشک و ریز از بالای یک درخت با باد فرو بریزد، در حالی که دانه‌های آن‌‌که رقص‌کنان در باد در حرکت‌اند در نور خورشید به رنگ رنگین کمان به نظر برسند. این طوری بود که نور (در انتهای تونل) به نظر می‌رسید، فقط باشکوه‌تر، زیرا نور زنده بود. من تصمیم گرفتم که به هر قیمتی که شده باید بروم و این نور را ببینم.

وقتی که به قسمت انتهایی تونل رسیدم و به درون نور قدم نهادم، متوجه شدم که نورهای طلائی که شکلی مانند تخم مرغ داشتند در پیش رویم در حال حرکت هستند. نمی‌توانم دقیقاً بگویم چطور متوجه این شدم، ولی در هر یک از این نورها یک شخص بود که برایم آشنا بود. در سمت چپ من پدرم بود. من از دیدن او فوق‌العاده خوشحال شدم. او وقتی که من تنها 20 سال داشتم درگذشته بود و دلم از صمیم قلب برایش تنگ می‌شد. من با خودم فکر کردم «بابا». تمام افکار در آنجا حالت تله‌پاتی دارند، ولی این همچنین روش مکالمه طبیعی بین من و پدرم بود وقتی که او در دنیا زنده بود. پدر من به بیماری «مولتیپل اسکلروزیس» (Multiple Sclerosis) دچار شده بود و بیشتر طول عمر خود از هر دو دست و دو پا فلج بود. مانند بسیاری از مردم، او هم در مقابل توانائی‌هایی که از دست داده بود توانائی‌های دیگری به دست آورده بود. او فکر عالی و درخشانی داشت و من در سال‌هایی که بزرگ می‌شدم عادت کرده بودم که با او بدون حرف زدن صحبت (و ارتباط برقرار) کنم. من هیچ وقت نمی‌دانستم که این ارتباط ما چقدر غیرمتداول است تا اینکه او درگذشت و من مجبور شدم این توانائی خودم را به دست فراموشی بسپارم. گفته‌اند که تمام انسان‌ها توانائی ارتباط از طریق تله‌پاتی را دارند و من باور دارم که دارند. ولی من دریافته‌ام که بیشتر مردم دوست ندارند که فکرشان خوانده شود. آنچه جلوی ارتباط تله‌پاتی انسان‌ها را می‌گیرد اسرار، دروغ‌ها، و پرده پوشانی‌ها است. این‌ها ما را متوقف می‌سازند.

(در آنجا) پدر من ایستاده بود. من هرگز در زندگی‌ام ندیده بودم که او بایستد یا راه برود. او سرزنده و در بهترین سال‌های زندگی‌اش به نظر می‌رسید و از خلسه و شرور پر بود. (فلج) او شفا داده شده بود و ما سیلی از عشق را دل به دل رد و بدل کردیم.

من متوجه خطی نورانی شدم که در پشت سر او دیده می‌شد و با پیچ و خم از او دور شده و تا دور دست کشیده شده بود. من از پدرم پرسیدم آن‌ها چه کسانی هستند؟ او با نرمی نگاهی به من کرد و گفت «این‌ها اجداد تو هستند… آنها آمده‌اند تا به تو خیر مقدم بگویند. آیا نمی‌دانستی که تو امید زنده تمامی اجدادت هستی؟ آن‌ها روی تو حساب می‌کنند که آنچه آن‌ها نتوانسته بودند در طول زندگی خود به انجام برسانند را حاصل کنی. تو به این جایی که هستی رسیده‌ای زیرا روی استخوان‌های آن‌ها ایستاده‌ای.» من اجدادم را می‌دیدم که در جلوی من صف کشیده بودند و این من را در هیبتی فروتنانه فرو برده بود. دیگر هرگز نمی‌توانستم احساس تنهائی کنم.

سپس من توجه‌ام را به سمت نوری که مستقیماً در جلوی من بود معطوف ساختم. من بلافاصله می‌دانستم که او مسیح است. من دستانم را به سمت جلو دراز کردم، در حالی که احساس می‌کردم باید یک پرده نامرئی یا مرزی در آنجا باشد که باید از آن عبور کنم تا بتوانم در حضور او باشم. ولی احساس یک میدان نیروی پذیرا و استقبال کننده را کردم. وقتی این میدان نیرو را لمس کردم، دستانم به نوری طلائی تغییر کردند که (این نور) از طریق دستانم به درونم حرکت کرده و قلبم از عشقی که به مسیح حس می‌کردم و هم‌زمان از او دریافت می‌نمودم به جوش آمد. این ژرف و عمیق بود، ذوب شدنی در نهایت وجد و خلسه در درون نور طلائی و عالم بر همه چیز بود. آرامشی که فراتر از هر فهم و درکی بود.

این نور طلائی باید (نوعی انرژی و توانائی را در) دست‌های من فعال کرده باشد زیرا سال‌ها بعد فهمیدم که می‌توانم با دستانم افراد را شفا بدهم و وقتی آن‌ها را لمس می‌کنم هرگونه آشفتگی یا چیز غیرعادی فیزیکی یا غیر فیزیکی را می‌توانم با دستانم تشخیص دهم. این یکی از هدیه‌هایست که در سوی دیگر به من داده شد و اکنون هر وقت از من درخواست می‌شود از آن برای کم کردن درد افراد و بهبود بخشیدن به آن‌ها استفاده می‌کنم…

وقتی که نور به شانه‌های من رسید و نزدیک بود که به سینه من نفوذ کند، آن صدا به من گفت: «پس فرزندانت چه؟». من احساس گیجی و ناراحتی کردم و به یاد آوردم که من یک دختر کوچک و یک پسر تازه متولد شده دارم. با خودم فکر کردم چه کسی می‌تواند از آن‌ها مراقبت کند، و به یاد شوهرم افتادم. در آن وقت زندگی آینده فرزندانم را اگر باز نمی‌گشتم و آن‌ها را به دست شوهرم می‌سپردم دیدم، و آن برایم قابل قبول نبود. من با استیصال سعی کردم فکر کنم چه کس دیگری می‌تواند فرزندانم را بزرگ کند. با خودم گفتم «مادر شوهرم چطور؟ بهترین دوستم چه؟» ولی هیچ یک برایم قابل قبول نبودند. فرزندان من لیاقت بهتر از این را داشتند. آن‌ها به من نیازمند بودند.

من به مسیح نگریستم و می‌دانستم که باوجود این‌که ترک کردن نور خیلی سخت بود، من در برابر فرزندانم مسئول بودم. با خود فکر کردم که باید باز‌گردم. در همان لحظه من به بدنم در بیمارستان بازگشتم، در حالی که احساس سرما، دردی شدید، و حزنی عمیق من را فرا گرفت. دکترها به من خون تزریق کردند….

این قدرت اختیار و آزادی انتخاب است. این حق ماست که آزادی انتخاب داشته باشیم. ما خود تصمیم گیرنده هستیم و این قدرتی خارق‌العاده بزرگ است. چطور می‌توانیم باوجود این حقیقت هنوز خود را (در زندگی) قربانی و مظلوم بدانیم؟

من که برایم به هوش بودن خیلی دردناک می‌نمود، دوباره بدنم را ترک کردم و خود را در یک اتاق از سنگ مرمر که یک گنبد داشت یافتم. در اطراف آن طاق‌هایی قوس‌دار بود و اتاق با مهی غلیظ پر شده بود. من صعود کرده و در میان اتاق قرار داده شدم در حالی که 24 معلم و راهنما در دور من حلقه زده بودند. آن‌ها رداهایی به تن داشتند و بعضی از آن‌ها ردای کلاه‌‌دار پوشیده بودند و برخی نیز ریش داشتند. از گروه آن‌ها خرد و حکمت جهانی می‌تابید. با خود فکر کردم من در میان چنین گروهی چه می‌کنم؟ آن‌ها به من چیزهایی را گفتند که درد من را کاهش دهند و به من چیزهایی یاد دادند. من با اشتیاق درس‌های آن‌ها را جذب می‌کردم، مانند اینکه این درس‌ها برای روح تشنه من چون آب گوارا بودند. سپس آن‌ها اجازه دادند که هر سؤالی که می‌خواهم را از آنان بپرسم، تا جایی که دیگر مطلقاٌ هیچ سؤالی برای من باقی نماند. من با سکوتی باشکوه پر شده بودم و احساس یکپارچگی و تمامیت می‌کردم.

وقتی که دوباره بهوش آمدم تعلیمات آن‌ها را برای مدت سه روز می‌توانستم به‌یاد بیاورم، ولی زندگی روزمره من را در خود غرق کرده و این تعالیم برایم کم‌رنگ شده و به پس زمینه رفتند. می‌دانم که آن‌ها هنوز جزئی از من هستند و گاهی به حقیقتی برخورد می‌کنم و به‌یاد می‌آورم که البته، من می‌دانم که این حقیقت است.

من تمام مدت روز بی‌هوش بودم. بالاخره یک پرستار مسن و خردمند تصمیم گرفت که خودش نوزاد من را به اتاقم بیاورد و اجازه بدهد که در کنار تخت من گریه کند. مثل این بود که گریه او از زمان و فضا عبور کرد و من را پیدا نمود و من را صدا کرد که بازگردم. من صدای گریه‌اش را شنیدم و آن را دنبال کردم تا به بدنم بازگردم و کودکم را به سینه بچسبانم و واقعاً حس کردم که روحم با یک ضربه در بدنم فروافتاد.

این تجربه من را تغییر داد. زندگی من در مسیر خدمت به دیگران و التیام قرار گرفت و به من این آگاهی درونی را داد که همه ما امید زنده اجدادمان هستیم. آن به من تجربه مستقیم بقای زندگی و حیات (پس از مرگ) را داد و به من ثابت کرد که من با انتخاب خود اینجا (روی زمین) هستم، تا هدف روحم را برآورده سازم. اینکه من جزئی منحصربه‌فرد از قدرت خداوند هستم و من هرگز در تمام جها‌ن‌ها دوباره به این شکل و فرم دیده نخواهم شد. پس من باارزش هستم، به حد زیادی باارزش هستیم. مهم نیست که چه‌کاری می‌کنم، تنها از من خواسته شده است که وقتی مورد نیاز هستم، عشقی باشم که من، و تنها من، روی این زمین با خود حمل می‌کند.

من متوجه شدم که گاهی مرگ التیام نهایی است، زیرا ترس از مرگ بسیاری از مردم را از این‌که واقعاً زندگی کنند بازمی‌دارد. همچنین، من یاد گرفتم که در فرم روح بودن حقیقتاً خارق‌العاده است، سبک‌بار، بدون محدودیت، با دانش و آگاهی کامل… ولی تنها در بدن است که درس‌های عشق تجلی می‌یابد. اینجا و در این ماجرا و سرگذشت خارق‌العاده بشری است که ما به‌عنوان شریک خدا در خلقت، واقعاً بیداری و آگاهی الهی را افزایش می‌دهیم، هر وقت که عشق را انتخاب می‌کنیم، با آگاهی به اینکه ما آزادی انتخاب داریم.

(می‌دانم که) برای هر نفس عمیقی که من در بیداری ضمیر می‌کشم، در آسمان‌ها وجد و خوشحالی است. من به یاد می‌آورم و روح خود را تازه می‌سازم، ارتباط و اتصال من با روح الهی و امتیاز و حق زنده بودن.


منبع:

http://iands.org/ndes/nde-stories/iands-nde-accounts/1198-it-is-here-in-our-bodies-that-the-lessons-of-love-are-made-manifest.html

33+