تجربه نزدیک به مرگ کریسا ماری بومن (Kryssa Marie Bowman)
زایمان دشوار و آغاز تجربه
من هجده ساله بودم و نخستین فرزندم را باردار بودم؛ بارداریای که از پیش برای آن برنامهریزی نکرده بودم. تصمیم گرفته بودم فرزندم را در خانه به دنیا بیاورم. تمام تحقیقات لازم را انجام داده بودم و تنها میخواستم فرزندم در محیطی متولد شود که با بیماری و مرگ ارتباطی نداشته باشد.
برای زایمان در خانه برنامهریزی کردم و یک ماما استخدام کردم. یکی از دوستانم که همخانهام نیز بود، بهعنوان دولا (همراه و پشتیبان مادر در دوران زایمان) و دستیار ماما در کنارمان حضور داشت. ما عضو جامعهای بسیار صمیمی و بههمپیوسته بودیم که در آن تقریباً همه یکدیگر را میشناختند.
همهچیز در طول زایمانی طولانی بهخوبی پیش میرفت تا اینکه زمان تولد واقعی دخترم فرا رسید.
در آن مرحله، چند عارضه به وجود آمد. نخست، دیستوشی شانه (Shoulder Dystocia) اتفاق افتاد؛ یعنی شانههای نوزاد در مسیر زایمان گیر کردند. به همین دلیل، لازم بود بدنم را بهصورت فیزیکی جابهجا کنند، وضعیت آن را تغییر دهند و در حالت ایستاده قرارم دهند تا با کمک نیروی جاذبه، نوزاد را بیرون بیاورند.
در جریان این اتفاقات، جفت نیز دچار جداشدگی زودرس شد و پیش از آنکه بدنم آمادگی دفع آن را داشته باشد، از دیواره رحم جدا شد.
دخترم کاملاً سالم به دنیا آمد، اما در مقطعی از زایمان هوشیاریام را از دست دادم و در واقع لحظه تولد او را به خاطر نمیآورم. آخرین خاطرهام این است که با کمک فراوان تلاش میکردم بایستم تا نیروی جاذبه به پایین آمدن نوزاد کمک کند. سپس بیهوش شدم.
ظاهراً اطرافیانم خیلی زود متوجه شدند که دچار خونریزی شدید شدهام؛ عارضهای که در شرایطی مانند گیرکردن شانه نوزاد و مشکلات مربوط به جفت چندان غیرمعمول نیست. بااینحال، خونریزی نه متوقف میشد و نه حتی کاهش پیدا میکرد.
چیزی که سالها بعد متوجه شدم این بود که از بدو تولد به یک اختلال خونریزی تشخیصدادهنشده مبتلا بودم؛ کمبود فاکتور هفت (Factor VII Deficiency)، بیماریای که تمام عمرم با آن زندگی کرده بودم، بیآنکه از وجودش اطلاع داشته باشم.
خروج از بدن و آغاز تجربه برونجسمی
در همان لحظهای که هوشیاریام را از دست دادم، یا در فاصله زمانی نزدیک به آن، از بدنم خارج شدم.
به گوشه بالایی سمت راست اتاق رفتم و در طول بخشهای مختلف این تجربه، در مکانهای گوناگون، همچنان در همان موقعیت بالای سمت راست قرار داشتم.
هنگامی که برای نخستین بار از بدنم خارج شدم، بلافاصله متوجه نشدم بدنی که پایین میبینم متعلق به خودم است. صرفاً در گوشه بالایی سمت راست اتاق قرار داشتم و به پایین نگاه میکردم. گویی دچار نوعی فراموشی موقت شده بودم.
با خودم فکر کردم: «وای، چه اتفاقی برای آن زن بیچاره افتاده؟ امیدوارم حالش خوب شود.»
در ابتدا اصلاً متوجه نبودم که آن زن بیچاره، یا بهتر بگویم آن دختر بیچاره، خودم هستم.
سپس نوزادی را دیدم که تازه متولد شده بود و با صدای بلند گریه و فریاد میکرد. همخانهام او را در آغوش گرفته بود. وقتی به آن صحنه نگاه کردم، ناگهان جرقهای از شناخت در ذهنم شکل گرفت:
«آه، آن من هستم. آن بدن متعلق به من است. من همین الان زایمان کردهام و آن نوزاد، فرزند من است.»
حتی در آن لحظه نیز واکنشم صرفاً این بود که امیدوار باشم همهچیز بهخوبی پیش برود. هیچ ترسی نداشتم و با خودم نمیگفتم: «وای نه، حالا باید چهکار کنم؟»
فقط مشاهده میکردم که به نظر میرسد روز سختی در پیش بوده است.
کاملاً از هرگونه احساس وحشت و اضطراب جدا بودم، اما در عین حال احساس عمیقی را تجربه میکردم؛ احساسی که چیزی جز شفقت و دلسوزی خالص نبود.
در پایین، فعالیتهای آشفته و سراسیمه زیادی در جریان بود، اما من با آرامش کامل همهچیز را تماشا میکردم.
احتمالاً با اورژانس تماس گرفته بودند، زیرا امدادگران به محل رسیدند، بدنم را ــ که از این پس آن را «بدنم» مینامم، چون دیگر درون آن نبودم ــ روی برانکارد قرار دادند و از خانه بیرون بردند.
بورلی، همخانه و دوستم که دستیار ماما نیز بود، درحالیکه دخترم را در آغوش داشت، پشت سر آنها حرکت کرد.
در آن لحظه ناگهان به خودم آمدم و با خودم فکر کردم که احتمالاً نباید اجازه بدهم بدنم بیش از حد از من دور شود.
وقتی آنها به سمت آمبولانس حرکت کردند، بهمحض اینکه به ذهنم رسید باید همراه بدنم بروم، ناگهان خودم را داخل آمبولانس دیدم. باز هم در گوشه بالایی سمت راست قرار داشتم و به بدنم نگاه میکردم.
در آن مرحله، فقط احساس کنجکاوی داشتم. هنوز هیچ ترس یا احساس فوریتی وجود نداشت. تنها پرسشی که آرام در ذهنم شکل گرفت این بود:
«آه، آیا این همان مرگ است؟»
ناگهان دیگر داخل آمبولانس نبودم. خودم را در مکانی کاملاً متفاوت یافتم؛ مکانی که نامش را «تاریکی سیاه مخملی» گذاشتهام.
ورود به تاریکی سیاه مخملی
این فضا بهشدت سیاه بود؛ نه صرفاً تاریک، بلکه سیاهیای عمیق، غنی و بسیار پررنگ داشت. بااینحال، به شکلی خارقالعاده آرامشبخش و تسلیدهنده بود.
این سطح از آرامش را در تمام زندگی زمینیام، تا آنجا که به خاطر میآورم، هرگز تجربه نکرده بودم.
با خودم فکر کردم:
«بسیار خوب، اگر این مرگ است، پس آنقدرها هم بد نیست.»
سپس این پرسش در ذهنم شکل گرفت:
«آیا من مردهام؟»
در همین زمان گفتوگویی آغاز شد، اما نه از طریق کلمات و صحبت کردن معمولی. در عوض، فکری بهسادگی وارد آگاهیام شد:
«به نظر میرسد همینطور باشد.»
با خودم فکر کردم چه کسی این را گفته است؛ آیا این پاسخ از ذهن خودم آمده بود یا از جانب موجود دیگری؟
سپس حضور دیگری را در آنجا احساس کردم و متوجه شدم همان حضور بود که این آگاهی را در ذهنم قرار داده بود.
همچنان هیچ احساس فوریتی نداشتم و تنها با نوعی آگاهی آرام و درونی پرسیدم:
«آیا تو خدا هستی؟»
بلافاصله کمی از پرسیدن این سؤال خجالت کشیدم. من فردی مذهبی نبودم و با خودم فکر کردم:
«من بهاندازه کافی درباره خدا نمیدانم. شاید قرار نیست من اولین کسی باشم که صحبت میکند. شاید باید منتظر بمانم تا خدا چیزی بگوید.»
سپس احساسی همهچیز را دربر گرفت و تمام فضای تاریک و مخملی با کلماتی به ارتعاش درآمد:
«من هستم» (I AM).
احساس میکردم این کلمات در درون وجود خودم به ارتعاش درآمدهاند و همزمان تمام فضای اطرافم نیز سرشار از عبارت «من هستم» شده بود.
پس از آن، نامهای بیشمار و گوناگونی یکی پس از دیگری از برابر آگاهیام عبور کردند و من بهطور ذاتی میدانستم که تکتک آنها نامهایی برای خدا هستند.
برخی از این نامها با الفباهایی نوشته شده بودند که برایم کاملاً ناآشنا بودند، درحالیکه برخی دیگر را بلافاصله میشناختم؛ مانند یهوه (Yahweh).
تماشای عبور این همه نام خدا از برابر آگاهیام تجربهای شگفتانگیز بود.
جستوجوی پاسخ به پرسشهای جهانشمول
وضعیت را پذیرفتم و با خودم گفتم:
«بسیار خوب، پس من مردهام و تو خدا هستی و من سؤالهایی دارم.»
احساس کاملاً مشخصی داشتم که خدا با کمال میل آماده پاسخ دادن به پرسشهایم است؛ حتی به نظر میرسید این موضوع برایش سرگرمکننده است. گویی میگفت:
«البته که سؤال داری. از تو انتظار دیگری هم نمیرفت، چون این کاری است که همیشه انجام میدهی؛ تو موجودی کنجکاو هستی.»
بنابراین شروع کردم به پرسیدن تمام سؤالهایم.
اکنون که به آن تجربه فکر میکنم، برایم عجیب است که حتی یک سؤال هم درباره کریسا، زندگی زمینیام یا نوزادی که بهتازگی به دنیا آورده بودم، نپرسیدم.
در عوض، میخواستم بدانم کجا هستم و مرگ چیست. میخواستم قوانین جهان را درک کنم؛ اینکه چرا زندگی جسمانی را تجربه میکنیم، خدا کیست و ما در ارتباط با خدا چه جایگاهی داریم.
تمام این پرسشهای گسترده فلسفی را مطرح کردم و در پاسخ، انبوهی از اطلاعات دریافت کردم.
توصیف ماهیت این ارتباط بسیار دشوار است. نوعی گفتوگو بود، اما نه گفتوگویی معمولی که در آن افراد بهنوبت صحبت کنند و پاسخ دهند.
بهمحض اینکه شروع به شکل دادن یک سؤال در ذهنم میکردم، پاسخ بهسادگی در آگاهیام ظاهر میشد. گاهی حتی پیش از آنکه فکر کردن به سؤال را به پایان برسانم، پاسخ را دریافت میکردم.
این وضعیت برای مدتی نسبتاً طولانی ادامه پیدا کرد و در این مدت، حجم عظیمی از دانش و آگاهی عمیق دریافت کردم.
درک هدف الهی و معنای وجود
یکی از پرسشهای اصلی من این بود که چرا اینجا هستیم؛ هدف زندگی، هستی و بهطور مشخص وجود انسان چیست؟
پاسخی که دریافت کردم لحنی سبک، دوستانه و تقریباً بازیگوشانه داشت، اما بههیچوجه طعنهآمیز نبود.
مفهوم پاسخ چیزی شبیه این بود:
«اگر موجودی قادر مطلق و حاضر در همهجا بودی که همهچیز را میدانست و میتوانست هر چیزی را خلق کند، سرانجام دلت میخواست تجربههای تازهای داشته باشی. اما وقتی از قبل همهچیز را میدانی، دیگر واقعاً نمیتوانی تجربهای کاملاً جدید داشته باشی.»
این پاسخ به شکل یک پاراگراف یا مجموعهای از کلمات به من ارائه نشد؛ بلکه تمام این مفهوم بهیکباره و بهطور کامل در آگاهیام حضور پیدا کرد.
اگر بخواهم آن را با زبان انسانی بیان کنم، گویی خدا میخواهد با خودش قایمباشک بازی کند.
در تجربه انسانی، هدف اصلی این نیست که همهچیز را بدانیم، بلکه این است که زندگی را به شکلی تازه و جدید تجربه کنیم؛ درست مانند بازیگری به روش متد اکتینگ (Method Acting)، که در آن چنان عمیق در شخصیت نقشی که بازی میکنیم غرق میشویم که فراموش میکنیم آن شخصیت صرفاً یک نقش است و فراموش میکنیم که خودمان سرچشمه هستی هستیم.
من باور دارم عبارت «من هستم» (I AM) بخشی از وجود ماست که از طریق آن میتوانیم به سرچشمه هستی، خدا یا کل آنچه هست (All That Is) نزدیکتر شویم.
فکر نمیکنم زمانی که در قالب انسانی قرار داریم، بتوانیم به تمامیت مطلق سرچشمه هستی دسترسی پیدا کنیم. در عوض، «من هستم» بزرگترین بخش یا فراکتالی از سرچشمه هستی است که میتوانیم در زمین به آن دسترسی پیدا کنیم، بدون آنکه سیستم وجودیمان دچار اختلال و فروپاشی شود.
همچنین پرسیدم آیا قرار است تمام تجربههای انسانی را از سر بگذرانیم؛ نهفقط تجربههای خوشایند، بلکه تکتک آنها، و آیا همه این تجربهها، از جمله رنج و درد، ارزش یکسانی دارند؟
درکی که دریافت کردم این بود:
«اگر رنج را نمیشناختی، چگونه میتوانستی شادی را بشناسی؟»
بااینحال، قرار نیست رنج مکانی دائمی باشد که در آن اردو بزنیم و تا ابد زندگی کنیم. رنج چیزی است که قرار است آن را تجربه کنیم، از میانش عبور کنیم و مسیرمان را دوباره به سوی شادی پیدا کنیم.
به من نشان داده شد که همه ما خدا هستیم، اما در حقیقت، آنچه هستیم فراکتالهایی از فراکتالها از فراکتالهای سرچشمه هستی هستیم.
برای اینکه سرچشمه هستی بتواند تجربههایی واقعاً جدید داشته باشد، تنها راه این است که به بخشهای کوچکتر تقسیم شود و به شکل روحها یا روحهای برتر (Oversouls) تجلی پیدا کند. این روحها نیز به نوبه خود به خودهای برتر (Higher Selves) تقسیم میشوند و سپس خودهای برتر به تجربه انسانی تبدیل میشوند.
این فرایند فقط به انسانها محدود نمیشود.
انسانها اغلب آنقدر مغرور هستند که تصور میکنند تمام هستی حول محور آنها شکل گرفته است؛ درحالیکه آگاهی سرچشمه هستی، در اصل یک یگانگی واحد و یکپارچه است که به توهم جدایی و چندگانگی تقسیم میشود و از طریق درختان، ماهیها، گلها و حتی گربهها نیز تجربه میشود.
در آن زمان، تنها درک من این بود که همه ما بخشی از خدا هستیم.
در سالهای بعد، بارها درباره این موضوع فکر کردم که آیا ما در حال خلق خدا هستیم یا خدا در حال خلق ماست. به این نتیجه رسیدم که شاید هر دو درست باشند: خدا ما را آفریده است و اکنون ما نیز از دریچه نگاه انسانی خود در حال خلق خدا هستیم؛ بازتابی از امر الهی که به بخشهای کوچکتر تقسیم شده و حتی ممکن است در این فرایند دچار گسست و چندپارگی شده باشد.
مفهوم زمان نیز همچنان برایم حیرتانگیز و دشوار برای درک است؛ زیرا در آن قلمرو، همهچیز بهطور همزمان در تمام زمانها وجود داشت، درحالیکه در زمین، زمان کاملاً خطی است.
تمام زندگیهایی که تاکنون تجربه کردهام و زندگیهایی که هماکنون در حال تجربه آنها هستم، فراکتالهای کوچکی از یک کل بزرگتر هستند؛ کلی که خود نیز بخشی از مجموعهای حتی بزرگتر است.
ازآنجاکه انسان هستیم، بهطور طبیعی همهچیز را در قالب سلسلهمراتب و مفاهیمی مانند بالاتر و پایینتر درک میکنیم، هرچند تردید دارم که خدا نیز به همین شکل به این موضوع نگاه کند.
نکته بسیار مهم این بود که هیچ احساسی وجود نداشت مبنی بر اینکه ما کار اشتباهی انجام میدهیم.
هیچ مفهومی از گناه یا قضاوت وجود نداشت. اینها بارهایی هستند که خودمان بر دوش خود میگذاریم.
ازآنجاکه ما خدا هستیم، بهطور ذاتی میخواهیم بهترین نسخه از خودمان باشیم. هنگامی که نمیتوانیم این حقیقت را در زندگیمان متجلی کنیم، احساس شرم و گناه به سراغمان میآید.
اما این شرم و احساس گناه از جانب خدا بر ما تحمیل نمیشوند؛ بلکه صرفاً احساساتی هستند که هنگام تجربه گسست از خدا، جهان هستی و سرچشمه وجود به ما دست میدهند.
این مفهوم تقسیم بیپایان به فراکتالهای کوچکتر، در همان اوایل تجربه برایم آشکار شد. باور دارم حتی «فراکتالهای نوزاد» نیز وجود دارند؛ بخشهایی از سرچشمه هستی که برای نخستین بار وارد وجود جسمانی میشوند یا پس از زندگی در مکانهای دیگر، برای اولین بار تجربه حضور در زمین را آغاز میکنند.
پرورش حس کنجکاوی و شادی
بهخوبی به خاطر دارم که از تعداد زیاد سؤالهایی که میپرسیدم احساس خجالت میکردم و همین موضوع باعث خنده خدا شد.
خدا به من گفت که داشتن پرسشهای بیپایان، ذات و امضای وجودی من است و نشان میدهد که چه کسی هستم؛ من موجودی کنجکاو هستم و به همین شکل آفریده شدهام.
خدا حتی به من گفت ــ و این را نه از روی غرور، بلکه صرفاً به این دلیل نقل میکنم که واقعاً چنین اتفاقی افتاد:
«به همین دلیل است که تو یکی از محبوبترینهای من هستی.»
برای اینکه بهصورت شوخی از زیر بار این تعریف و تمجید فرار کنم، پاسخ دادم:
«شرط میبندم این حرف را به تمام آدمهای مرده میزنی.»
خدا جواب داد:
«بله، همینطور است.»
در حقیقت، همه ما محبوب خدا هستیم؛ تکتک ما.
حتی اگر در یکی از زندگیهایمان نقشی را بازی کنیم که در آن شخصیت منفی یا «آدم بد» داستان هستیم، به این معنا نیست که در تمام زندگیهایمان آدم بدی هستیم.
سرانجام آنقدر از پرسیدن سؤال خجالت کشیدم که با خودم فکر کردم بهتر است دیگر سؤال نکنم، چون حتماً خدا کارهای مهمتری برای انجام دادن دارد.
بااینحال، خدا همچنان کاملاً حمایتگر بود، مرا تشویق میکرد و میخندید.
این خنده با احساسی از سرزندگی، شور و شادی خالص همراه بود که تکتک مولکولهای وجودم را فرا میگرفت؛ با وجود اینکه بدن فیزیکی نداشتم و تنها در قالبی غیرمادی وجود داشتم.
آن خنده با هیچیک از احساساتی که در زندگی زمینی تجربه کردهام قابل مقایسه نبود. تمام بخشهای وجودم را سرشار از شادی میکرد.
بااینحال، چون احساس میکردم بهاندازه کافی سؤال پرسیدهام، تصمیم گرفتم دیگر ادامه ندهم.
قلمروهای رنگارنگ و کرههای نورانی
بدون اینکه از تونلی عبور کنم یا تغییر و انتقال بزرگی را تجربه کنم، ناگهان خودم را در قلمروی دیگری یافتم که دقیقاً نقطه مقابل آن تاریکی مطلق بود.
همهجا مملو از زندهترین، درخشانترین و شگفتانگیزترین رنگهایی بود که میتوان تصور کرد.
درحالیکه در آنجا ایستاده بودم ــ و تصور میکنم در بدن نورانی خودم قرار داشتم ــ متوجه بودم که در یک سمت من اتفاقاتی در حال رخ دادن است، اما توجه من بهشدت به آنچه در سمت دیگر اتفاق میافتاد جلب شده بود؛ یعنی دقیقاً در سمت راست و سمت چپ من.
در سمتی که توجه مرا به خود جلب کرده بود، تعداد بیشماری حباب یا کره بزرگ وجود داشت.
برخی کوچک و برخی دیگر بسیار عظیم بودند. تعدادی بهصورت خوشهای در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند و برخی دیگر بهتنهایی در فضا شناور بودند.
بیشتر آنها رنگهایی زنده، درخشان و نیمهشفاف داشتند؛ رنگهایی غنی و زیبا. البته برخی نیز خاکستریتر به نظر میرسیدند و از شادابی و سرزندگی کمتری برخوردار بودند.
از روی کنجکاوی با خودم فکر کردم این کرهها چه هستند؟
در همین مرحله، حضوری که نخستین بار در تاریکی سیاه مخملی احساس کرده بودم، خود را به من نشان داد.
اینطور نبود که خدا دیگر حضور نداشته باشد؛ بلکه گفتوگو به سمت این موجود مشخص تغییر کرده بود.
در آن زمان نام او را نمیدانستم، یا اگر میدانستم، برای سالهای طولانی آن را فراموش کرده بودم. نام او ال است.
او جنبهای از وجود من است و من نیز فراکتالی از وجود او هستم.
در واقع، او همان خودِ برتر من است، هرچند خودش نیز زندگی و وجود مستقلی دارد.
در طول سالهای بعد، برداشتهای متفاوتی درباره منشأ او دریافت کردهام. او از نظر ارتعاشی با قلمروی فرشتگان و طیف آبیرنگ ارتباط دارد، اما در عین حال، پیوندها یا زندگیهایی مرتبط با منظومه ستارهای آندرومدا نیز دارد؛ چیزی که ممکن است در نهایت هر دو به یک منشأ واحد مربوط باشند.
ازآنجاکه من بخشی از وجود او هستم، ال تمام چیزهایی را که من میدانم، میداند.
برای توضیح مفهوم خودِ برتر چندبعدی، اغلب از استعاره انگشت کوچک پا استفاده میکنم.
انگشت کوچک پای شما هیچ تصوری ندارد که به یک موجود زنده بزرگ و پیچیده متصل است. این انگشت هرگز قلب یا مغز شما را ملاقات نکرده است؛ مگر زمانی که آگاهی خود را عمداً به سمت آن هدایت کنید، آن را حرکت دهید یا با دستان گرم خود در بر بگیرید.
برای انگشت کوچک پا، چنین توجهی میتواند مانند تجربهای الهی و شگفتانگیز باشد؛ درحالیکه در واقع، این صرفاً موجودی بزرگتر است که به بخشی از وجود خودش عشق میورزد.
شاید من انگشت کوچک پا نباشم و مثلاً بازو باشم؛ اما ال همان موجود بزرگتر و کاملتر است. خود او نیز به چیزی حتی بزرگتر متصل است و این زنجیره بهصورت بیپایان ادامه پیدا میکند.
نقطه انتقال به جهان پس از مرگ
وقتی از ال پرسیدم این کرهها چه هستند، به من فهماند که آنها متعلق به افرادی هستند که مردهاند؛ برخی بهتازگی فوت کرده بودند و برخی دیگر کاملاً راحت و آسوده به نظر میرسیدند، گویی مدت بسیار زیادی را در آنجا سپری کرده بودند.
از روی کنجکاوی خواستم آنها را از نزدیکتر ببینم.
بلافاصله خودم را در حال نگاه کردن به درون این کرهها یافتم و جهانها و زندگیهای کاملاً متفاوتی را مشاهده کردم.
اکنون که به آن تجربه فکر میکنم، این وضعیت چندان با زندگی روی زمین متفاوت نیست؛ جایی که هر انسان در جهان ذهنی و تجربه شخصی خودش زندگی میکند و این جهان برای هر فرد میتواند کاملاً با جهان شخص دیگری متفاوت باشد.
درون این کرهها، برخی افراد شاد و راضی بودند، برخی دیگر شادی عمیقی را تجربه میکردند و عدهای نیز در رنج و عذاب بودند؛ هرچند میتوانستم تشخیص دهم که این رنج کاملاً ناشی از ذهن و ساخته خودشان است.
از طریق کنجکاوی و مشاهده این افراد متوجه شدم که آنها در حال خلق واقعیت شخصی خودشان هستند. همین موضوع توضیح میداد که چرا افراد مختلف، تجربههای متفاوتی از زندگی پس از مرگ دارند.
درکی که به من منتقل شد این بود که این قلمرو نقش یک نقطه انتقال را ایفا میکند.
همه افراد مجبور نیستند به آنجا بروند، اما برای بسیاری از انسانها، انتقال مستقیم از زندگی جسمانی روی زمین به ابعاد بالاتر جهان پس از مرگ میتواند تجربهای طاقتفرسا و بیش از حد سنگین باشد.
بنابراین، این فضا به آنها فرصت میدهد تا بهتدریج به این واقعیت عادت کنند که دیگر انسانهایی ساکن زمین نیستند.
در این مکان، آنها ممکن است همچنان ظاهر انسانی آشنای خود را حفظ کنند و محیطهایی آرامشبخش، قابلشناسایی و آشنا برای خود بسازند.
یا اگر انتظار داشتند که پس از مرگ با جهانی وحشتناک روبهرو شوند، ممکن است موقتاً بر اثر ترس، محیطی ناخوشایند برای خود متجلی کنند.
پرسیدم افراد چه مدت در این وضعیت انتقالی باقی میمانند.
پاسخی که دریافت کردم این بود که این فضا در اصل برای استراحت و بازیابی انرژی پس از یک زندگی قبلی در نظر گرفته شده است، اما برخی افراد انتخاب میکنند که مدت نسبتاً طولانی در آنجا بمانند.
بااینحال، بهمحض اینکه متوجه شوند خودشان در حال خلق آن واقعیت هستند و از طریق افکارشان جهان خود را پدید میآورند، این فرصت را پیدا میکنند که به مرحله بعدی زندگی پس از مرگ وارد شوند.
بار دیگر باید بگویم که از بهکار بردن اصطلاحات سلسلهمراتبی مانند «بالاتر» یا «واقعیتر» برای توصیف جهان پس از مرگ خوشم نمیآید؛ زیرا زبان انسانی، بهویژه زبان انگلیسی، واژههای کافی و مناسبی برای بیان این مفاهیم در اختیار ندارد.
بااینحال، برخی از روحها متوجه میشوند که خودشان در حال خلق بهشت شخصیشان هستند. آنها از بهشتی که ساختهاند لذت میبرند و تصمیم میگیرند مدتی همانجا بمانند و استراحت کنند و بعداً به کاوش در مراحل بعدی بپردازند.
این انتخاب کاملاً مجاز و پذیرفتهشده است.
ساختارهای بلورین در جهان پس از مرگ
طبیعتاً سؤال بعدی من این بود که وقتی روحها تصمیم میگیرند آن کرهها را ترک کنند و به مسیر خود ادامه دهند، چه اتفاقی برایشان میافتد.
بدون اینکه آگاهانه چنین انتخابی کرده باشم، بلافاصله تمام توجهم به سمت دیگر جلب شد؛ همان منطقهای که پیشتر حضورش را احساس کرده بودم، اما هنوز آن را بررسی نکرده بودم.
این قلمرو نیز بهشدت رنگارنگ و زیبا بود، اما در اینجا همهچیز از ساختارهای پیچیده و شبکههای بلورین تشکیل شده بود.
موجودات زیادی در آنجا حضور داشتند و من در واقع شاهد بودم که برخی از انسانها از جهانهای حبابی و شخصی خود خارج میشوند و به این سمت انتقال پیدا میکنند.
وقتی به آنجا میرسیدند، در یک صف میایستادند.
شاید ایستادن در صف در جهان پس از مرگ کمی خندهدار به نظر برسد، اما هیچکس ناراحت یا بیحوصله نبود. همه صرفاً از حضور در لحظه و بودن در همانجا احساس رضایت داشتند.
هنگامی که از جهانهایی که خودشان خلق کرده بودند وارد این قلمرو بلورین میشدند، ظاهر بسیاری از آنها تغییر میکرد.
متوجه شدم که آنها شکلی را برای خود انتخاب میکردند که در آن بیشترین احساس راحتی را داشتند؛ در واقع، اصیلترین و واقعیترین شکل وجودیشان در قالب بدن نورانی خود را به نمایش میگذاشتند.
این شکل همیشه انسانی نبود.
همه به سمت یک ساختار بلورین عظیم حرکت میکردند.
قبلاً آن را یک قلعه مینامیدم، اما اکنون ترجیح میدهم از واژه معبد استفاده کنم؛ زیرا فضای پیرامون آن از قداست و معنویت عمیقی برخوردار بود.
بدون شک، جهان پس از مرگ بسیار گستردهتر و پیچیدهتر از چیزی است که من مشاهده کردم، اما آنچه بهطور مشخص به من نشان داده شد همین معبد بلورین بود.
با خودم فکر کردم داخل آن چه چیزی وجود دارد.
صرفاً با فکر کردن به داخل آن، ناگهان خودم را در فضای داخلی معبد یافتم.
در داخل آن، فعالیتهای هدفمند و سازمانیافته فراوانی در جریان بود، اما همهچیز در نهایت آرامش انجام میشد.
فضاهایی شبیه کلاسهای درس وجود داشت، بخشهایی که به ایستگاههای مشاهده شباهت داشتند و در مرکز معبد نیز ساختاری بسیار عظیم قرار گرفته بود.
با تمام تلاشم نمیتوانم به خاطر بیاورم که آن ساختار مرکزی دقیقاً چه شکلی داشت یا اساساً چه چیزی بود؛ اما در همان زمان میدانستم که اهمیت فوقالعاده زیادی دارد.
همچنین چیزی دیدم که شبیه بارش نور بود؛ یا بهتر بگویم، منطقهای وجود داشت که از نور مایع پر شده بود و موجودات از میان آن عبور میکردند.
درک من این بود که این نور مایع، هرگونه باقیمانده انرژی از زندگی قبلی آنها را میشست و پاک میکرد و مانند نوعی بازنشانی و ترمیم برای بدن انرژیایی آنها عمل میکرد.
در نزدیکی آن قسمت و در فضاهایی که به کلاس درس شباهت داشتند، موجوداتی را میدیدم که ظاهراً در حال مطالعه و یادگیری قوانین جهان هستی بودند.
انتخاب بازگشت به زندگی زمینی
در مقطعی از این مشاهده، توجه و آگاهیام دوباره به این واقعیت جلب شد که من مردهام و یک زندگی انسانی را پشت سر گذاشتهام.
با خودم فکر کردم آیا برای بازگشت به زندگی خیلی دیر شده است؟
تا به امروز نمیدانم چرا این حق انتخاب در اختیارم قرار گرفت، اما ناگهان متوجه شدم که این لحظه صرفاً یکی از چندین نقطه خروج از پیش تعیینشدهای است که برای طول عمر خود در نظر گرفته بودم و هنوز برای بازگشت دیر نشده است.
شروع کردم به سبکوسنگین کردن مزایا و معایب هر انتخاب.
مکانی که در آن قرار داشتم فوقالعاده بود؛ سرشار از آرامش، هیجان و فرصتهای بیپایان برای یادگیری و انجام کارهای مختلف.
اما روی زمین، دختری هجدهساله وجود داشت ــ که من او را در ذهنم بهصورت شخصی دیگر و از زاویه سومشخص تصور میکردم ــ که بهتازگی نوزادی به دنیا آورده بود.
با خودم فکر کردم اگر بازنگردم چه اتفاقی برای او و فرزندش خواهد افتاد؟
هنگامی که داشتم گزینههایم را بررسی میکردم، آگاهی نسبت به پیامدهای احتمالی هر انتخاب به ذهنم منتقل شد.
هیچ احساس گناه یا فشاری در این انتخاب وجود نداشت. موضوع صرفاً به شکل رابطهای خنثی میان علت و معلول به من نشان داده شد.
به من نشان داده شد که اگر تصمیم بگیرم بازنگردم، دختر نوزادم بدون مادر بزرگ خواهد شد. این موضوع باعث ایجاد آسیبهای روحی و روانی بیننسلی جدیدی میشد که اثرات آن در نسلهای بعدی، از جمله فرزندان او و فرزندان آنها، ادامه پیدا میکرد و برای نسلهای متوالی گسترش مییافت.
در همان زمان، به من یادآوری شد که بخشی از مأموریت زندگیام در واقع کمک به التیام و پایان دادن به آسیبهای روحی و روانی بیننسلی موجود در خانوادهام است.
وقتی متوجه شدم که ماندن در آنجا دقیقاً همان چیزی را ایجاد خواهد کرد که برای برطرف کردنش به این زندگی آمده بودم، دانستم که باید بازگردم.
از چشمانداز آن قلمرو پس از مرگ و در کنار ال، بازگشت به زمین مانند فداکاری بسیار کوچکی به نظر میرسید؛ انتخابی کاملاً واضح و بدیهی.
از دیدگاه ابدیت، جایی که میدانستم هزاران زندگی را تجربه کردهام، این زندگی زمینی صرفاً داستانی کوتاه، کتابی کوچک یا یک دیویدی در میان هزاران داستان و زندگی دیگر بود.
بدون هیچ تردیدی با بازگشت موافقت کردم.
بازگشت دوباره به بدن فیزیکی
در لحظه بعد، دوباره در گوشه بالایی سمت راست آمبولانس قرار داشتم و به بدنم نگاه میکردم؛ بدنی که عملاً مرده بود.
سالها بعد متوجه شدم که تقریباً نه دقیقه و نیم بدون نبض و ضربان قلب بودهام.
تلاش کردم دوباره وارد بدنم شوم، اما نمیتوانستم درون آن باقی بمانم.
از گوشه بالایی به سمت بدنم پایین میآمدم، اما درست به محض نزدیک شدن، دوباره به سمت گوشه سقف پرتاب میشدم.
با خودم فکر کردم که اوضاع آنطور که انتظار داشتم پیش نمیرود و موجی از ناامیدی و عصبانیت را احساس کردم:
«بسیار خوب، من موافقت کردم که برگردم، اما هیچکس به من نگفت چطور باید این کار را انجام بدهم! راهنما کجاست؟ دستورالعملها کجاست؟ شما مرا بدون اطلاعاتی که برای این کار لازم دارم، به اینجا برگرداندهاید. آیا قرار است بدون بدن در اینجا شناور بمانم؟»
برای نخستین بار در تمام این ماجرا، احساس وحشت کردم.
اضطرابم بهشدت افزایش یافت. بارها و بارها با سرعت به سمت بدنم شیرجه میرفتم، اما هر بار به آن برخورد میکردم و دوباره به عقب پرتاب میشدم.
با سرگیجه در نزدیکی سقف آمبولانس میچرخیدم و هر بار به پایین نگاه میکردم تا ببینم آیا سرانجام توانستهام در بدنم باقی بمانم یا نه.
اما همچنان موفق نشده بودم.
ناگهان صدای بوق دستگاههای پزشکی تغییر کرد و شنیدم که امدادگران گفتند:
«آه، نبض برگشته است.»
یک بار دیگر با سرعت به سمت بدنم شیرجه رفتم و این بار سرانجام توانستم درون آن باقی بمانم.
هنوز هم نمیدانم علت این اتفاق چه بود. آیا بدنم تا زمانی که قلبم دوباره شروع به تپیدن نکرده بود، قادر به نگه داشتن من نبود؟ آیا من به شکل نادرستی تلاش میکردم وارد بدنم شوم؟ یا اینکه بدن فیزیکیام هنوز در حال آماده شدن برای پذیرش دوباره من بود؟
واقعیت این است که بدنم حتی در چند هفته بعد نیز برای نگه داشتن من با مشکل مواجه بود.
من هنوز جفت را دفع نکرده بودم و شلوارهای فشاری ضدشوک پزشکی به تن داشتم.
تمام بدنم شروع به تشنج و انقباضهای شدید و خشونتآمیز کرد. دوباره وارد مرحله زایمان شدم و بدنم تلاش میکرد جفت را دفع کند، اما موفق نمیشد.
در همان لحظه، واقعیت فیزیکی با تمام قدرت به آگاهیام بازگشت.
ناگهان درد غیرقابلتحملی را احساس کردم.
بوی همهچیز وحشتناک بود، صداها کرکننده بودند و به نظر میرسید تمام حواس جسمانیام بهطور همزمان مورد هجوم قرار گرفتهاند.
در میان آن حجم عظیم از تحریکات حسی، صدای گریه دختر کوچکم را میشنیدم که در قسمت جلوی آمبولانس بود و همچنان در آغوش دوستم قرار داشت.
تمام توجهم را به صدای گریه او معطوف کردم.
ممکن است در آن لحظه کمی دوباره از بدنم خارج شده باشم، یا شاید اندورفینها و مواد افیونی طبیعی مغزم برای کاهش درد فعال شده بودند؛ زیرا هنگامی که تمام تمرکزم را روی صدای دخترم گذاشتم، درد بهتدریج فروکش کرد.
خاطره بعدیام مربوط به زمانی است که درحالیکه مرا با برانکارد وارد بیمارستان میکردند، به بالا نگاه میکردم.
پس از آن، بار دیگر هوشیاریام را از دست دادم.
زندگی پس از تجربه نزدیک به مرگ و دوران بهبودی
روز بعد از خواب بیدار شدم. در این فاصله، چندین نوبت انتقال خون دریافت کرده بودم.
پزشکان هنوز نمیدانستند که من به یک اختلال خونریزی مبتلا هستم؛ تشخیصی که کشف آن سالها طول کشید.
سرانجام حدود یک هفته بعد از بیمارستان مرخص شدم، اما کاملاً قادر به مراقبت از خودم نبودم.
نهتنها بهتازگی زایمان کرده بودم، بلکه حدود دوپنجم، و شاید حتی سهپنجم، از کل حجم خون بدنم را از دست داده بودم.
نکته جالب و در عین حال متناقض این است که تمام جزئیات تجربه نزدیک به مرگم را با وضوح بسیار زیادی به خاطر دارم، اما جزئیات پزشکی مربوط به دوران بهبودیام تا حدودی در ذهنم مبهم باقی ماندهاند.
برای دوران نقاهت به خانه مادرم رفتم، اما در آنجا با مشکل دیگری مواجه شدم که همچنان ادامه داشت: مرتباً و بهطور ناخواسته از بدنم خارج میشدم.
هر بار که به خواب میرفتم و در تخت غلت میزدم، روحم از بدنم خارج میشد، درحالیکه بدن فیزیکیام همانجا باقی میماند.
در نتیجه، خودم را در گوشه بالایی سمت راست اتاق خواب پدربزرگم شناور مییافتم و با ناراحتی به بدنم که در پایین قرار داشت نگاه میکردم.
این اتفاق مرتب تکرار میشد و بهتدریج بسیار آزاردهنده شد.
بهشدت دچار کمبود خواب شده بودم، زیرا از خوابیدن میترسیدم.
هر بار که از بدنم خارج میشدم، دقیقاً همان وحشتی را تجربه میکردم که هنگام شیرجه رفتنهای مکرر به سمت بدنم در آمبولانس احساس کرده بودم.
هر بار وحشتزده میشدم که مبادا نتوانم دوباره وارد بدنم شوم.
سرانجام، پس از آزمونوخطاهای متعدد، متوجه شدم اگر درست در کنار دخترم بخوابم و مثلاً دستم را روی پشت او قرار دهم، در بدنم ثابت و متصل باقی میمانم و دیگر از آن خارج نمیشوم.
وقتی متوجه شدم حضور دخترم باعث میشود به بدنم متصل بمانم، با خودم استدلال کردم که شاید هر موجود زنده دیگری نیز بتواند همین اثر تثبیتکننده را داشته باشد.
میدانستم که چندان منطقی و عملی نیست که از دخترم بخواهم وقتی بیستوپنج ساله شد همچنان با من در یک تخت بخوابد، صرفاً برای اینکه من بتوانم در بدنم باقی بمانم!
بنابراین تصمیم گرفتم این نظریه را با گربه مادرم، اسنیکرز (Sneakers)، امتحان کنم.
این روش جواب داد.
نمیدانم علت موفقیت آن این بود که خودم باور داشتم چنین اتفاقی خواهد افتاد یا اینکه نوعی سازوکار روانتنی (Psychosomatic) در این میان نقش داشت؛ اما متوجه شدم تا زمانی که موجود زنده دیگری با بخشی از بدنم تماس داشته باشد، دیگر از بدنم خارج نمیشوم.
فرقی نمیکرد آن موجود روی سینهام بخوابد، نزدیک سرم باشد یا کنار پاهایم قرار بگیرد؛ همین تماس فیزیکی کافی بود تا از خروج ناخواسته من از بدنم جلوگیری کند.
نکته جالب این است که امروزه آنقدر محکم و ثابت به بدن فیزیکیام متصل هستم که حتی اگر بخواهم نیز دیگر نمیتوانم از آن خارج شوم.
مدتهاست این وضعیت را پذیرفتهام و میدانم که تمام هدف این سفر و تجربه، چیزی جز این نیست که کاملاً در اینجا و در لحظه اکنون حضور داشته باشم.
منبع:
https://www.youtube.com/watch?v=yhNTKzO7UUY






